Skarga na orzeczenie KIO

Strona niezadowolona z orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej może wnieść skargę do sądu okręgowego.

Skarga jest kolejnym po odwołaniu środkiem ochrony prawnej przewidzianym w ustawie Prawo zamówień publicznych. Przysługuje ona zarówno stronie jak i uczestnikowi postępowania odwoławczego (np. przystępującemu do odwołania). Skarga przysługuje na:

1. wyrok KIO (o oddaleniu odwołania lub jego uwzględnieniu),
2. postanowienie KIO kończące postępowanie odwoławcze (np. o umorzeniu postępowania).

Termin na wniesienie skargi

Skargę wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia KIO, przy czym do zachowania tego terminu wystarczy złożenie skargi w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe. W przypadku przekroczenia ww. terminu, skarga zostanie odrzucona. Jeżeli jednak strona nie dochowała terminu nie ze swojej winy, sąd przywróci termin, o ile w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi strona złoży pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, dochowując przy tym wymagań określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

Należy pamiętać, że skargę wnosi się za pośrednictwem Prezesa KIO do sądu okręgowego właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania zamawiającego. Ponadto odpis skargi należy przesłać przeciwnikowi przed upływem terminu do wniesienia skargi.

Treść skargi

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, które zostały przewidziane w Kodeksie postępowania cywilnego, a ponadto zawierać:

1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
2. przytoczenie zarzutów oraz zwięzłe ich uzasadnienie,
3. wskazanie dowodów,
4. wniosek o uchylenie orzeczenia lub o zmianę orzeczenia w całości lub w części.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi nie można rozszerzyć żądania odwołania ani występować z nowymi żądaniami.

Opłata za skargę

Zgodnie z ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych pobiera się opłatę stałą w wysokości pięciokrotności wpisu wniesionego od odwołania w sprawie, której dotyczy skarga [1].

Wysokość opłaty od skargi w przypadku zamówień na dostawy lub usługi wynosi:

1. 37.500 zł w odniesieniu do zamówień o wartości poniżej tzw. progów unijnych
2. 75.000 zł, jeżeli wartość zamówień jest równa lub przekracza tzw. progi unijne.

Wysokość opłaty od skargi w przypadku zamówień na roboty budowlane wynosi:

1. 50.000 zł w odniesieniu do zamówień o wartości poniżej tzw. progów unijnych;
2. 100.000 zł jeżeli wartość zamówień jest równa lub przekracza tzw. progi unijne.

Próg unijny dla zamówień na roboty budowlane wynosi 5.186.000 euro. Natomiast w przypadku zamówień na usługi lub dostawy próg ten mieści się w przedziale 134.000 – 414.000 euro w zależności od rodzaju zamawiającego.

Opłata od skargi w obecnym kształcie obowiązuje od momentu wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 12/13), który uznał niekonstytucyjność przepisu ustalającego opłatę stosunkową, która w skrajnych wypadkach mogła wynieść maksymalnie nawet 5 mln zł. Trybunał podkreślił, że  opłata ustalana w ten sposób naruszała prawo dostępu do sądu oraz realizowane przed sądem okręgowym prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.

Rozstrzygniecie sądu

Sąd rozpoznający sprawę może wydać następujące rozstrzygnięcia:

1. odrzucić skargę (skarga wniesiona po upływie terminu lub niedopuszczalna z innych przyczyn, jak również skarga, której braków strona nie uzupełniła w terminie),
2. oddalić skargę (w przypadku gdy skarga jest bezzasadna),
3. zmienić zaskarżone orzeczenie i orzec co do istoty sprawy (w przypadku uwzględnienia skargi),
4. wydać postanowienie o umorzeniu postępowania

Na uwagę zasługuje fakt, iż rozstrzygnięcie sądu nie może polegać na uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez KIO, zaś od wyroku sądu okręgowego lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie stronom i uczestnikom nie przysługuje skarga kasacyjna (kasację może wnieść wyłącznie Prezes Urzędu Zamówień Publicznych). Co do zasady więc, rozstrzygniecie sądu okręgowego zakończy sprawę.

[1] Zob. art. 34 ust. 1 ustawy o z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz.U.2014.1025 z późn. zm.)